Woordjestest na 374 dagen CI

Vandaag was het zover: het afleggen van de woordjestest na 1 jaar CI-aansluiting.

Ik had de eer om 6x48 woordjes die uit de box kwamen na te zeggen. Ik had een minder goede start en kwam pas later in the flow. Het is wellicht te wijten aan het feit dat ik pas in de wachtkamer het hoortoestel uit mijn andere oor deed en het kostte even tijd om mij goed met één oor te kunnen concentreren.

Voorheen legde ik de testen zonder verwachtingen van te voren af, nu had ik héél stiekem gehoopt minstens 90% te halen na de 87% bij 65 dB een half jaar geleden. Uiteindelijk kwam hier een wat tegenvallend resultaat uit, nl. 10% lager dan een half jaar geleden, zie de tabel hieronder. :( Ik wist dat het beter kon, als ik dit aan het eind van de test overgedaan had dan was het wellicht hoger uitgekomen.

Vreemd genoeg scoorde ik bij 75 dB beter en bij 55 dB nog beter (resp. 79 en 84%). Tenslotte kwamen er nog 3 onderdelen op 65dB met 55, 60 en 65 dB ruis met verrassende resultaten.

Ik had nooit verwacht 83% met 55 dB ruis te halen, dat is nota bene nog beter dan zonder ruis!

Het frappante is dat ik de "h" met een ruisachtergrond veel beter hoorde. 

Overigens merkte ik al dat ik op het werk de stemmen goed kan horen bij al het achtergrondlawaai.
Het was merkbaar dat het met sommige letters moeizaam blijft gaan ten opzichte van vorig jaar, de zgn. knelpunten zijn niet helemaal verdwenen. Soms wist ik echt niet of ik nou "mep" of "nek" hoorde.

Bij de tekst over wintersport haalde ik 62 woordjes per minuut, dat was ook iets minder dan de vorige keer maar dit is afhankelijk van het soort tekst.

Op 5 onderdelen boek ik nog steeds vooruitgang en TOCH baal ik een beetje van die ene 10% verlaging ten opzichte van een half jaar geleden, uitgerekend bij iets wat toch wel als een uitgangswaarde wordt gezien. Dat heet nou blind staren op iets (oei, wat een vervelend karaktereigenschap), terwijl het geheel als zeer goed beschouwd mag worden.

Uiteraard moeten we in acht nemen dat het 'maar' een momentopname was en iedere CI-drager maakt mindere momenten mee. Het gaat er tenslotte om dat ik weet wat ik aan mijn CI heb en dat is on-tie-ge-lijk veel, ik merk vaak dat ik veel kan verstaan zonder te liplezen. Dus die cijfertjes 'doen' (ahum) er niet veel toe.

Voortaan wordt deze test jaarlijks afgenomen.

Tuurlijk hadden we na deze inspanningen een appelmeisje (ik) en een groen perengebakje (El) met een café latte verdiend.