Test na 12 weken

Het is inmiddels 12 weken na de CI-aansluiting, vanmiddag togen we naar het LUMC voor eerst een bakkie koffie en daarna was ik er klaar voor om de woordjestest af te leggen. Een kiekje hiervan is bij de foto's te vinden.
Het vergde veel concentratie om de woordjes in verschillende toonhoogtes en op 1 toonhoogte met 3 verschillende ruissterkte na te zeggen, in totaal waren dat 6 x 36 woordjes. Tot slot moest ik de tekst nazeggen. Maar het ging GOED, er is nog steeds progressie!
Zulke hoge percentages van de juist gehoorde woorden of woorddelen had ik niet verwacht.

wpm = woordjes per minuut

Het vaak oefenen met de woordjes werpt toch nog steeds zijn vruchten af, vandaag had ik vaker het hele woord goed. Volgens El zei ik de moeilijke woorden helemaal goed, waarbij ze dacht: "dat gaat vast niet lukken". Simpele woorden versta ik dan weer verkeerd, dat zei ik bijvoorbeeld 'mep' in plaats van 'nek'.
De 55 dB woordjes klonken naar ons idee iets zachter dan de vorige keer, dus deze score van 73% was verrassend. Verder ben ik ook in mijn sas betreft de resultaten met ruis, waarbij na het behalen van meer dan 50% weer een serie van 36 woordjes volgt met een ruis die 5 dB hoger is dan de vorige. Elk rijtje van 36 woordjes is trouwens anders.
Deze test is tevens een bewijs dat een fikse verkoudheid (gesnotter en hoesten) het gehoor met een CI niet in de weg staat. Dat is best een aparte gewaarwording: toch nog goed kunnen horen terwijl je oren naar jouw idee dichtzitten.
Over drie maanden krijg ik weer een test en dan pas weer een half jaar daarna. Ondertussen gaan we door met oefenen, zolang er vooruitgang is blijft het motiverend om het te doen.
El, tot morgen!

Even bijpraten

Het lijkt me een goed plan om even bij te praten, het voor mijn gevoel een hele poos geleden is dat ik geblogd heb. In meteorologisch opzicht is het ondenkbaar dat het al april is gezien het feit dat men smorgens niet zonder handschoenen en evt. de muts de deur uitgaat om op hun tweewieler naar het werk te gaan. Ondanks de kou zijn de vogeltjes nog wel 'vrolijk' aan het fluiten.
Ik heb trouwens erg genoten van ons skitripje naar Oostenrijk, het was werkelijk zalig om ontspannen in die mooie omgeving te vertoeven. Al mijn 'zorgen' heb ik in Nederland achtergelaten.
Het gekras van de ski's in de sneeuw was goed hoorbaar, kon ze zelfs ook goed horen van de mensen beneden mij terwijl ik in de stoeltjeslift zat.

De gang van zaken rondom mijn persoontje gaat naar wens. De ontdekkingsreis op het lab is nog lang niet afgerond, vandaag zat ik op een kantje waarvan ik altijd dacht dat het rustig was maar nu blijkt dat er op die plek veel herrie in onze oortjes komt vanuit de omliggende apparaten.
Qua muziek en verstaan (telefoneren) ga ik nog steeds vooruit, we zijn tijdens de Pasen naar een Nederlandse film (in feite was dat meer een documentaire) "De Chimpansee" geweest hetgeen ingesproken werd door Carice van Houten. Ik heb er veel van kunnen verstaan, wat zonder de CI ondenkbaar was.
Ik heb wel het idee dat ik met het oefenen een beetje blijf hangen, de teksten gaan meestal goed, maar de woordjes zijn nog te vaak erg lastig. Zou 2 keer per week oefenen te weinig zijn? Of zal dat met bv. de p, t en k aan het begin van de woordjes voor mij altijd lastig blijven? Eind april zal ik dat maar eens bespreken in Leiderdorp.
De enige situatie waar ik mij nog niet op mijn CI kan vertrouwen is het verkeer, ik hoor de auto's wel maar kan de afstanden niet inschatten. Ik begreep van de audioloog dat de verkeersgeluiden (wrooaaaaahh) voor een CI moeilijker in te stellen is dan de spraak (pampampam).

Gisteren bracht ik een laatste bezoekje aan de bedrijfsarts, de opbouw was goed zoals het gegaan is. Volgende week word ik weer beter gemeld.
De communicatie met de horenden is veel minder vermoeiend geworden, nu maak ik makkelijker een praatje met ze (ook met de patiënten op het werk) terwijl ik voorheen meer de neiging had om alleen het nodige te bespreken want de kans dat ik iets goed zou verstaan was niet groot en bovenal was het vermoeiend. Ik kan het nog steeds niet bevatten dat het zo goed gaat, terwijl het járenlang alleen maar slechter ging.
Ik blijf mij echter net zo graag in de dovenwereld begeven en trots zijn op de dovencultuur en de gebarentaal, ik ben alleen een extra dimensie rijker.