Exact een jaar geleden zat ik op sinterklaasavond op kamer 140 in LUMC nerveus te zijn voor de operatie de volgende dag. Gelukkig kwam er 's middags een bekende langs zodat ik afleiding had. En 's avonds lagen de kinderen op mijn bed naar GTST te kijken.
Ik sta er nu even bij stil, want wat is er daarna ontzettend veel gebeurd.
Op dat moment wist ik nog niet dat ..
.. ik tijdens de operatie 6 uren onder zeil zou zijn, want enige precisie was bij mij noodzakelijk
.. ik bij het wakker worden meer pijn in mijn arm dan in mijn oor zou krijgen
.. ik na de operatie goed wakker zou zijn, even later een boterham kon eten en later zelfs nog wat van de warme maaltijd
.. mijn smaaksensatie behouden zou blijven
.. ik vrijwel geen last zou hebben van de duizeligheid maar wel veel oorpijn zou krijgen
.. de proefaansluiting verre van emotioneel zou zijn en dat ik erg duizelig zou zijn van de galm
.. ik qua horen bij de officiële aansluiting weer helemaal bij 0 zou beginnen
.. het bij de revalidatie zeer voorspoedig zou gaan
.. ik met CI slechts een gehoorverlies zou hebben van ca. 20 dB terwijl het voorheen vrijwel 120 dB was
.. ik een week na de aansluiting de vogeltjes kon horen en dat het die dag een emotioneel keerpunt zou worden
.. ik na zes weken oefenen met de logopedist en El het hoogste niveau van de revalidatie zou bereiken
.. het mijn leven zou veranderen
.. de communicatie met de horenden véél makkelijker zou worden
.. ik veel minder moe ben na het werken, omdat de communicatie met de collega's en de patiënten voorheen heel veel moeite kostte vanwege de omgevingsgeluiden en het erg slechte gehoor
.. het de beste beslissing zou worden die ik ooit in mijn leven genomen heb
.. dat het ooit mogelijk zou zijn dat ik de radio en de Tomtom in sommige auto's zou kunnen verstaan
.. ik in het donker met iemand zou kunnen praten (afhankelijk van de omgevingsgeluiden)
.. de muziek van grote betekenis voor mij zou worden, zoals dat nog nooit geweest is
.. er daarna nog heel veel zou veranderen in de thuissituatie
.. ik ruim een half jaar later als Technisch Directeur van de ICSD bij de Deaflympics in Sofia aan de slag zou gaan
.. er een paar mensen zijn die door het lezen van mijn blog ook die stap genomen hebben
.. het een enorme verrijking voor mij zou worden, aangezien ik in twee werelden -horend en doof- behoorlijk uit de voeten zou kunnen komen
.. ik ooit zó blij en dankbaar zou worden met mijn CI!!
