Even bijpraten

Het lijkt me een goed plan om even bij te praten, het voor mijn gevoel een hele poos geleden is dat ik geblogd heb. In meteorologisch opzicht is het ondenkbaar dat het al april is gezien het feit dat men smorgens niet zonder handschoenen en evt. de muts de deur uitgaat om op hun tweewieler naar het werk te gaan. Ondanks de kou zijn de vogeltjes nog wel 'vrolijk' aan het fluiten.
Ik heb trouwens erg genoten van ons skitripje naar Oostenrijk, het was werkelijk zalig om ontspannen in die mooie omgeving te vertoeven. Al mijn 'zorgen' heb ik in Nederland achtergelaten.
Het gekras van de ski's in de sneeuw was goed hoorbaar, kon ze zelfs ook goed horen van de mensen beneden mij terwijl ik in de stoeltjeslift zat.

De gang van zaken rondom mijn persoontje gaat naar wens. De ontdekkingsreis op het lab is nog lang niet afgerond, vandaag zat ik op een kantje waarvan ik altijd dacht dat het rustig was maar nu blijkt dat er op die plek veel herrie in onze oortjes komt vanuit de omliggende apparaten.
Qua muziek en verstaan (telefoneren) ga ik nog steeds vooruit, we zijn tijdens de Pasen naar een Nederlandse film (in feite was dat meer een documentaire) "De Chimpansee" geweest hetgeen ingesproken werd door Carice van Houten. Ik heb er veel van kunnen verstaan, wat zonder de CI ondenkbaar was.
Ik heb wel het idee dat ik met het oefenen een beetje blijf hangen, de teksten gaan meestal goed, maar de woordjes zijn nog te vaak erg lastig. Zou 2 keer per week oefenen te weinig zijn? Of zal dat met bv. de p, t en k aan het begin van de woordjes voor mij altijd lastig blijven? Eind april zal ik dat maar eens bespreken in Leiderdorp.
De enige situatie waar ik mij nog niet op mijn CI kan vertrouwen is het verkeer, ik hoor de auto's wel maar kan de afstanden niet inschatten. Ik begreep van de audioloog dat de verkeersgeluiden (wrooaaaaahh) voor een CI moeilijker in te stellen is dan de spraak (pampampam).

Gisteren bracht ik een laatste bezoekje aan de bedrijfsarts, de opbouw was goed zoals het gegaan is. Volgende week word ik weer beter gemeld.
De communicatie met de horenden is veel minder vermoeiend geworden, nu maak ik makkelijker een praatje met ze (ook met de patiënten op het werk) terwijl ik voorheen meer de neiging had om alleen het nodige te bespreken want de kans dat ik iets goed zou verstaan was niet groot en bovenal was het vermoeiend. Ik kan het nog steeds niet bevatten dat het zo goed gaat, terwijl het járenlang alleen maar slechter ging.
Ik blijf mij echter net zo graag in de dovenwereld begeven en trots zijn op de dovencultuur en de gebarentaal, ik ben alleen een extra dimensie rijker.