De proefaansluiting

Vandaag kon ik de CI even uitproberen en was erg benieuwd wat ik zou gaan horen.
De audioloog Peter Paul en de Antoinette Frijns waren resp. verantwoordelijk voor de afstelling van de CI en het testen met woordjes.
Om de CI afgesteld te krijgen tot de voor mij waarneembare geluiden moest ik de driedelige tonen waarnemen en dat werd bij een paar frequenties ingesteld. Maar die tonen kwamen bij mij als soort piepjes met een nare galm over en van die galm werd ik duizelig. Maar hij doet het!!
Peter Paul besloot het niet meer harder te zetten en alles wat ik waarnam was "piep" (een hoge bel met een galm). Het is trouwens meer waarnemen dan horen! Een heel gek gevoel.
De logopediste zei: maandag en ik 'hoorde': piep-piep en bij donderdag was het: piep-piep-piep.
Met een mondblad ervoor kon ik het aantal lettergrepen voor mijn gevoel niet 'horen', dus laat staan maandag, dinsdag, etc. Soms gokte ik goed. Een tik op de tafel kwam bij mij als een piep over.
Antoinette bleef tegen me praten en het leek wel alsof ik later iets meer stemgeluid 'hoorde', het kon ook gissen zijn geweest want vanwege de duizeligheid was het niet makkelijk om de geluiden thuis te brengen. Sowieso al niet. Hoe ingespannen ik 'luisterde' is op de foto via de link in de rechterkolom te zien.
Het voelde toch heel gek dat ik tot voor de operatie mijn hoorapparaat gebruikt heb en nu weer helemaal bij 0 moet beginnen. De zenuw moet na zoveel jaar 'stil' te hebben gelegen weer aan het werk gezet worden, blijkbaar gaan de geluiden met behulp van het hoortoestel via een andere weg naar de hersenen toe (?)
Het werd geen emotioneel moment voor mij, voor mijn moeder wel op een gegeven moment.
Trouwens, het was goed geweest dat ik mijn verwachtingen laag hield. Bovendien heb/had ik de wetenschap dat veel CI-dragers ook met brommen of piepjes begonnen zijn en dat het bij de meesten van hen goed gekomen is.  By the way, het is zó individueel en afhankelijk van heel veel factoren hoe de geluiden ervaren worden, geen een CI-drager is te vergelijken met een andere.

Ik koos voor een blanke toestel (mijn andere toestel is trouwens ook blank) met een donkerbruin processor die onder mijn haar verstopt wordt. Volgens de audioloog ben ik de eerste met een twee kleuren toestel. Hip he?
Ik ben blij met deze proefaansluiting, dit gebeurt namelijk niet bij alle CI-centra. Nu weet ik waar ik sta en dat ik een zwaar revalidatietraject voor de kiezen heb. Met zo'n geweldig CI-team in LUMC moet het me lukken om mijn doel te bereiken, aan mijn inzet en die van mijn moeder (co-therapeut) zal het niet liggen.

Vervolgens werden de pleisters en de hechtingen eruit gehaald door een verpleegster. Helaas is er op een plekje een stukje huid opgeschoven waardoor het bloot ligt. We moeten goed in de gaten houden dat het niet gaat infecteren en meteen terugkomen als het rood en/of pusserig wordt.

Op mij rust de taak om over 5 weken uitgerust aan de heavy gehoortraining te beginnen, hetgeen uiteraard met vallen en opstaan gepaard zal gaan. Het is trouwens pas over een jaar bekend of de CI echt goed aanslaat.
Ons inzet zal ooit echt wel beloond worden. Wie zaait zal oogsten.