Ik heb mijn uitwendige processor precies een half jaar.
Ben er elke dag maar weer zó blij mee. Momenteel hoor ik zoveel vogeltjes fluiten.
Woensdag lag ik op het strand en ik kon alles verstaan wat de mensen die een paar meter van ons lagen zeiden. Ook kan ik met de ringleiding alles wat er op de TV gezegd wordt verstaan, de reclames zijn soms een uitdaging.
Woensdag jl. was ik in het LUMC voor de fitting, de lage en de hoge tonen zijn iets harder gezet.
Vanmiddag hebben El en ik nog geoefend, de laatste keer was een maand geleden. Het begin was moeizaam - even wennen geblazen, ook vanwege de fitting- en daarna ging het beter en het moeilijke verhaaltje ging best goed.
Een paar weken geleden heb ik het optreden van El haar koor bijgewoond, waar ook wat collega's, mijn zus en tante hun stem ten gehore brachten. Omdat ik sommige liedjes al van te voren beluisterd had kon ik vooral de Nederlandstalige songs helemaal volgen. Dit is voor herhaling vatbaar en het zijn zulke aardige mensen die bij Songs for You zitten!
Ik ben in het verkeer nog steeds niet op mijn gemak, de verkeersgeluiden zijn echt niet in te schatten. Ik hoor een auto soms al van heel ver terwijl ik denk dat het dichtbij is en vice versa. Dit geeft wat onzekerheid op mijn fiets. Hopelijk groei ik hier ooit overheen. Over het fietsen gesproken, ik viel laatst trouwens van mijn fiets, maar dat heeft niks met het gehoor te maken, echter meer met het verstand. Wie houdt er een rugtas tijdens het fietsen (vlug, vlug..) in de hand vast terwijl ze fietstassen heeft met het gevolg dat haar voet aan het touwtje van de rugzakje bleef haken en een tel later voorover op straat lag? Ik dus. Afgezien van de pijn in mijn heup op dat moment en een paar dagen spierpijn in mijn triceps ben ik er heel goed van af gekomen.
Inmiddels ben ik een uitdaging aangegaan. Nadat ik in april/mei jl. door de wereldsportbond voor de doven (International Committee of Sports for the Deaf) benaderd was met de vraag of ik de functie Technisch Directeur volleybal wilde bekleden besloot ik na enig nadenken hier op in te gaan. Ik besloot dat ik het ga DURVEN -if I don't try, I will never know- en heb inmiddels al heel wat kennis en vaardigheden opgedaan die voor deze functie nodig zijn. Gelukkig word ik goed ingewerkt en zal er niet alleen voor staan tijdens de Deaflympics (het olympisch Spelen voor de doven) die as. vrijdag officieel van start gaat. Het is aan mij de taak om het volleybaltoernooi in goede banen te leiden in de breedste zin des woords. Ik vind het ontzettend gaaf dat ik over een paar dagen al voor het volleybal op het allerhoogste niveau voor de doven werkzaam zal zijn en al die wedstrijden hoogstpersoonlijk mag aanschouwen.
Hierover ben ik weer een blog gestart: http://worlddeafvolleyball.blogspot.nl
Hopelijk vind ik in Sofia genoeg tijd om het bij te houden. As. dinsdag vlieg ik na mijn werk naar Sofia.
Half augustus praat ik na de woordjestest in het LUMC hier weer bij.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten